خسته شدم بس که از تویی که خودمم ،بیخود دفاع کردم

پ.ن:پذیرش آقا،پذیرش!بپذیرید که همین گه هستید و لاجرم همین باقی می مانید.

زندگی ئه بده بستونی!

 

میدونی؟اصلن دست ما نیست،که این ذهنامون خودشون بلدن خط بکشن،یه جاهایی نرده و یه جاهایی دیوار.اصلن انگار این مرز تعیین کردن ِ رو خوب بلدن،حتی خوب تر بلدن به این مرزا طول و عرض بدن!یعنی از کِی؟تا کجا؟چه جوری؟بعد خودشون اون دور وایسن،ذوق مرگ از اینکه تموم جزئیات و قوانین مرزهاشونو تعیین کردن،به باقی ِ زندگیشون مشغول شن و هی هی این نیازه به اون ور ِ مرزو انکار کنن! اونقدر انکار کنن که یه روز بزنن زیرش،بگن نه!ما نبودیم که ساختیمش...

 

وقتی همچین تنت داد میزنه...

خسته ام،از این مدام پاره کردن و چسب زدن دفتر مشق ام